X
تبلیغات
رایتل
 
فی سبیل الله
فقط خدا




 ** لا طیب للعیش مادامت منغّضة

 

                                                                        لذّاتهُ باذکار الموت و الهرم **

 

 

 (( برای زندگی در دنیا خرّمی و نشاط وجود ندارد و خوشیهای دنیا به سبب یادآوردن مرگ و پیری تلخ و ناگوار می گردد )).

 

 

 

نکته: به طورکلی شیرینی و طراوت و زیبا ئی ها و لذایذ جهان ،به قدری جالب است که همه تلخی ها و شکست ها و ناکامی هارا قابل هضم می سازد ،اما با این حال این امور چیزی رابه دست نمی دهند که حتّی درطول عمر آدمی پایداربماند ؛بلکه اگر درست دقت کنیم همه لذایذ و خوشی ها پس از آنکه آدمی را موقتآ اشباع نموده و منقرض شدند،یاد آوری آنها پس ازسپری شدن نوعی تلخی و تأسف به بار می آورد.

 

 

خصوصآ وقتی که عمر انسانی از میانسالی تجاوز می کند و پیری او آغاز میگردد:

 

   افسوس که ایام جوانی بگذشت 

                                       سرمایه  عمر  جاودانی  بگذشت

   تشنه به کنار جوی چندان خفتم

                                       کز جوی من آب زندگانی بگذشت

 

 

اگر بخواهیم تصور خوبی درباره لذایذ وخوشی های گذشته داشته باشیم باید درنظرمان باشدکه:

 

 دنیا چو حباب است ولکن چه حباب

                                      نه  بر  سر  آب  بلکه  بر  روی  سراب

 آن هم چه سرابی که بینندبه خواب

                                     آن خواب چه خواب،خواب بدمست خراب

   

 

   پس چه باید کرد که زندگی ما در دنبا دارای معنائی باشد که زر و زیور ها و لذایذ و زیبائی های دنیا با آمدن و رفتن خود ، جان ما را متلاطم نسازد ، دریغ ها وافسوس ها جان ما را مجروح ننماید و در پایان کار احساس پوچی نکنیم ؟

 

 در  پاسخ  باید گفت :

   تنها یک اصل است که می تواند معنای مزبور را به زندگیمان ببخشد و این اصل چنین است :

 

   (( اعمل لدنیاک کأ نّک تعیش أبدآ

                                     و اعمل لاخرتک کأ نّک تموت غدآ ))

    برای  دنـیـای  خود

      چنان عمل نما که گوئی زندگانی تو در این دنیا جاودانیست

   و  برای آخـرت خود

       چنان عمل  نما  که  گوئی  فـردا  خـواهـی  مـرد.



جمعه 30 اردیبهشت‌ماه سال 1390 :: 11:16 ب.ظ ::  نویسنده : مرتضی از گالیکش